Verhaal van Bikash - MHS Nepal

Child Watabaran Center Nepal

Het Child Watabaran Center in Nepal is een niet-gouvernementele organisatie die in 2002 is opgericht om de straatkinderen van Kathmandu te helpen en ze onderwijs en een beroepstraining te bieden. Watabaran is opgericht door Tirtha Raj Rasali. Tirtha was een radioverslaggever in Nepal toen hij de verschrikkelijke omstandigheden van de straatkinderen in Nepal zag. Hij was ervan overtuigd dat er een manier zou moeten zijn om het leven van de straatkinderen een positieve impuls te geven. Hij besprak z'n idee met vrienden en in 2002 zette hij en zijn vrienden het idee om in werkelijkheid, door straatkinderen een thuis, opvang en onderwijs te bieden. CWCN was geboren. 

Project: Mobiele gezondheidsservice voor straatkinderen 

Drie keer per week bezoekt de hulporganisatie Watabaran Mobile Health Service straatkinderen in Kathmandu met een mobiele gezondheidsdienst. Een team van een verpleegkundige, een team leader en straatwerker gaat naar de plaatsen waar de kinderen veel komen en biedt daar EHBO en basisgezondheidszorg aan. Ze verlenen eerste hulp medische zorg (ook proactief), maar maken ook contact met de jongeren om ze de basis principes van hygiëne uit te leggen, de gevaren van HIV/AIDS en hoe ze Hepatitus moeten voorkomen. Ook organiseert het team gezondheids kampen om de kinderen bewust te maken hoe belangrijk een goede gezondheid is en om ze te leren hoe ze voor zichzelf kunnen zorgen.

Het verhaal van Bikash: een jongen gered door de mobiele gezondheidservice van Watabaran

Bikash (13) werd geboren in een klein dorpje in het district Nawalparasi, in het westen van Nepal. Toen hij negen jaar was hertrouwde zijn vader. In het begin ging het leven zijn normale gang, maar langzamerhand kreeg de familie het financieel steeds moeilijker. Al snel veranderde het gedrag van Bikash’ stiefmoeder. Soms als hij laat thuiskwam, kreeg Bikash van zijn stiefmoeder een uitbrander en werd hij geslagen. Uiteindelijk liep hij van huis weg omdat hij door zijn stiefmoeder werd verwaarloosd. Hij voelde zich eenzaam en onveilig, was bang en had weinig zelfvertrouwen. Bikash kwam in Kathmandu terecht, waar hij door het inzamelen van plastic en oude lappen ternauwernood wist te overleven. Met het afval dat hij verzamelde, verdiende hij ongeveer 200 Nepalese roepies per dag. Het grootste deel daarvan gaf hij uit aan lijm om te snuiven, sigaretten en alcohol. Bikash leefde drie jaar lang op straat. Hij had geïnfecteerde wonden, maar werd niet behandeld door een ziekenhuis of kliniek omdat hij er zo armoedig uitzag. Hij probeerde zichzelf wel schoon te houden, maar als hij aan het werk was werden zijn nette kleren vaak gestolen. Het was verschrikkelijk voor hem dat hij geen medische behandeling kon krijgen.

Maar in de zomer van 2008 nam het leven van Bikash gelukkig een andere wending. Hij werd gered door het medische straatteam van het Child Watabaran Center Nepal (CWCN), dat hem een paar dagen later doorverwees naar een opvang voor kinderen. Toen hij voor het eerst bij CWCN terechtkwam, vond hij het eten niet lekker en het bed niet fijn – omdat hij niet gewend was op een matras te slapen. Hij kon zich bovendien maar moeilijk aanpassen aan het gestructureerde leven bij CWCN en liep zelfs een keer weg. Gelukkig wist hij uiteindelijk zijn draai te vinden. In de afgelopen zeven maanden is het leven van Bikash behoorlijk veranderd. Hij zit nu in het eerste semester van een speciaal schoolprogramma van het CWCN. En dat terwijl hij nooit had durven dromen dat hij zich ooit zou kunnen onderscheiden van zijn vriendjes op straat! Bikash wil automonteur worden, zodat hij in de toekomst zijn familie kan helpen.

Nu hij een veilig huis heeft, waar hij niet gekleineerd of mishandeld wordt, eet Bikash gezond, kleedt hij zich netjes, zingt en lacht hij, en doet hij goed zijn best op school. De leraren van het speciale schoolprogramma begeleiden hem dan ook met veel plezier. Bikash kan nu dromen van een schitterende toekomst!